Po wczorajszej głodówce nie miałam
oporów przed skonsumowaniem schabiku ze śliwką i małego kawałka ciasta. Ojej, od jednego nie utyje! Kusiło mnie, by zjeść drugą porcję, ale czytałam, że nie wolno robić dokładek z tego
samego ciasta...
Uroczystość była bardzo wzruszająca. Duma mnie rozpierała, gdy patrzyłam na słodką Marcelinkę. Jest taka wdzięczna, niewinna, urocza. Większą część mszy uśmiechała się od ucha do
ucha, a potem znużona ceremonią przysnęła.
W ogóle zapomniałam Wam powiedzieć, że moja rodzina, czyli ciocie i wujkowie nie mogli się na mnie napatrzeć. Zgodnie stwierdzili, że bardzo się zmieniłam, zewsząd słyszałam
pochlebstwa.
Nawet wujek Wiesiek, o którym Wam kiedyś pisałam, powiedział " jak się chce, to można nad sobą popracować i super wyglądać". Zaniemówiłam z wrażenia. Takie słowa od
wujka Wieśka to naprawdę ogromny komplement. A Wam jak podoba się moja kreacja?:-)))
Marcelinę ubóstwiam ponad wszystko. Mam nadzieję, że los uśmiechnie się także do mnie (nie, nie! Nie to, żeby zazdrościła siostrze!) i będę miała takiego brzdąca. I Marcelinka oszaleje
z radości mając młodszą siostrzyczkę lub braciszka.
Koniec laby. Wracam do Warszawy. W poniedziałek czeka mnie wizyta w Centrum Leczena Otyłości. Trzymajcie za mnie kciuki!
Partnerzy akcji:
www.zielonakawa.pl
www.osirtargowek.waw.pl
www.genesisclinic.pl
www.gymnasion.pl
www.celebrity.com.pl
