8. Nawet jeśli polska kobieta w rzeczywistości jest lepsza od kolegi zza sąsiedniego biurka, spódnica odbiera jej wiarę we własne kompetencje

Czuje, że jest traktowana nieco z góry: jeśli jest młoda i ładna, panowie dyrektorzy najchętniej by ją klepali po pupie i patrzyli w dekolt, kiedy pochyla się nad dokumentami. Jeśli jest starsza, domyśla się, że widzą w niej ciotkę albo dokuczliwą babę przechodzącą klimakterium. Jeśli jest matką małego dziecka, ma kompleksy, że pracodawca robi jej łaskę, trzymając ją na etacie. Pewna moja koleżanka, profesjonalistka, która pracowała od 20. roku życia, kończąc w tym samym czasie studia, zachodząc w wieku 30 lat w ciążę, natychmiast dostała obsesyjnego poczucia winy: co oni o mnie pomyślą? Przecież tego nie zapowiadałam szefowi, nie pisałam w CV w rubryce „moje cele”. Sama we własnej głowie natychmiast unieważniła 10 lat sukcesów zawodowych. Jej partner nie miał podobnych skrupułów. Kobieta w pracy cały czas czuje się postrzegana przez pryzmat swoich innych ról społecznych – i przez to uważa, że nie jest pełnowartościową pracownicą. A jednak sprytne kobiety wiedzą, że przez pokazywaniem nóg i dekoltu można jednak wiele załatwić, i to całkiem realnych rzeczy, z którymi nie poradziłby sobie żaden facet.

W podobny sposób kobieta umie też załatwić sobie pomoc męskiej ręki, kiedy trzeba wymienić olej w samochodzie. Ale ponieważ przyzwyczaiła się, że jest w tym zależna od mężczyzny, hoduje kompleks dziewiąty.

czytaj dalej