Krystyna Kofta, pisarka
Najważniejsza jest wolność

Podoba ci się ta blondynka? - pytam mojego męża. - Tak, jest super - odpowiada. I ja się wtedy cieszę, że ma taki fajny gust.

Dla mnie w życiu najważniejsza jest wolność. I dotyczy ona wszystkich dziedzin życia. Nie znoszę zniewolenia, przykazów, norm, które mówią, co mogę robić, a czego nie. I tak jak nigdy nie chciałam zniewolenia w pracy - dlatego nie miałam etatu - tak nie chcę zniewolenia w związku. Bardzo kocham mojego męża, jest moim przyjacielem, jesteśmy razem szczęśliwi, doskonale się rozumiemy. Ale nie mogę powiedzieć, że nigdy nie przeżywałam fizycznej fascynacji kimś innym. Zresztą nie widzę w tym nic złego, zdrada fizyczna nie jest zdradą. Ciało to tylko ciało, rządzi się swoimi prawami. Chociaż pamiętam, że kiedyś zrobiłam mężowi straszną awanturę, bo zobaczyłam, jak trzyma za rękę moją przyjaciółkę i podziwia jej manicure. Potem jednak pomyślałam: O co mi chodzi? Sama nie jestem święta, więc nie mogę wymagać tego od partnera.

Zawsze podobaliśmy się płci przeciwnej. On przystojny profesor, wokół którego kręciły się atrakcyjne studentki, ja też miałam swoich adoratorów. Mimo tego zazdrość nigdy nie była powodem naszych kłótni. Nigdy nie zdradziłam męża duchowo, i to jest dla mnie najważniejsze. Drobne namiętności, zapomnienia mogą się zdarzyć. Zresztą rozmawialiśmy o tym otwarcie. Kiedyś, pamiętam, przyjechał z jakiejś konferencji i z wrodzoną sobie szczerością przyznał, że wrócił wcześniej, bo coś tam się działo. Ponieważ nie należy do tzw. opowiadaczy, nie zwierzał mi się ze szczegółów. Powiedział jakoś tak: "No wiesz, ale najgorsze, że nie wiadomo, co potem zrobić z ciałem". Zaczęliśmy się śmiać. Czy mnie nie zabolało? Przez chwilę może tak, ale ja nie trzymam się kurczowo ciała. A czy jest w porządku, jak obgadujemy swojego partnera? To jest dla mnie prawdziwa zdrada.

Żyjemy w kraju hipokrytów. Hasło "zdrada" sprawia, że ludzie się denerwują. Przysięgają, że są wierni i ich ten problem nie dotyczy. Kiedyś widziałam w telewizji taki program. Siedziało pięć par, partnerzy trzymali się za rączkę i mówili, że nigdy się nie zdradzili. Myślałam, że pęknę ze śmiechu. W takim razie po co ten program? I jak to się dzieje, że chyba co piąte dziecko jest nie tego ojca, co myśli? Nie wierzę, że ludzie nie borykają się z problemem zdrady. Tyle że na przykład w programach brytyjskich, które oglądam, mówią o tym otwarcie, zastanawiają się, co zrobić, jak sobie poradzić. U nas wszystko się dzieje w tajemnicy. Dobrze wiemy, że zdradzają nasze koleżanki, koledzy, tylko nikt nie mówi o tym głośno. Doktrynalne podejście do małżeństwa mnie przeraża. Ja myślę, że trzeba przezwyciężać kryzysy. A właśnie jednym ze sposobów przezwyciężania kryzysu małżeńskiego jest zdrada. Naprawdę niejeden romans uratował małżeństwo. Dobrze znam takie przypadki. Zresztą poruszam ten problem w mojej nowej książce "Monografia grzechu".

Ja żyję w zgodzie ze sobą, niczego nie przysięgałam przed ołtarzem, bo mamy z mężem ślub cywilny. Moje poczucie wolności daje mi dystans. I zapewniam, że takie poczucie przynosi ogromną ulgę.