Flaki w Barze Gocławskim

ul. Płowiecka 5b

tel. 022 610 07 26

Czynne pn. – pt. w godz. 10–18

Flaki! Największy delikates kuchni warszawskiej, ulubiona potrawa polskich królów, natchnienie pisarzy, mazowiecka wersja Proustowskiej magdalenki (która nawiasem mówiąc, prawdopodobnie trafiła nad Sekwanę za sprawą polskiej kucharki na francuskim dworze), unieśmiertelniona w literaturze i filmie. Flakami delektował się Władysław Jagiełło oraz bohaterowie prozy Stefana Wiecheckiego. Jadał (i serwował) flaki Konstanty Aniołek, właściciel tytułowej knajpy „Cafe Pod Minogą”, oraz król Stanisław August. „Stasio, faktycznie, lubiał wrąbać coś dobrego i niezależnie stołówkie dla poetów w Łazienkach prowadził, gdzie co czwartek Słowacczaki z całej Warszawy na flaki z pulpetamy się schodzili” – pisał Wiech w opowiadaniu z tomu „Helena w stroju niedbałem”. Jadają flaki Włosi (nazywa się to u nich troppo), Chińczycy (fuqi feipian), Grecy (patsas), Amerykanie (Philadelphia pepper pot soup) i Meksykanie (menado).

Przed wojną zaś potrawę tę w menu miała każda szanująca się warszawska restauracja. W czasach PRL restauracyjna gastronomia była w odwrocie, najlepsze flaki zaś podawano na bazarze Różyckiego oraz w Barze Gocławskim, gdzie można delektować się nimi także do dziś. Od 53 lat lokal prowadzi familia Nestoruków. Dom, w którym mieści się bar, zbudował dziadek, potem interes przejął syn, a teraz do spółki dołączył wnuk. W latach 50. okolica była dalekim przedmieściem stolicy, wokół tylko pola i łąki. Bar chętnie odwiedzali rolnicy, którzy handlowali na słynnym bazarze koło placu Szembeka. Jak wspomina Andrzej Nestoruk, zdarzało się, że przed domem parkowały rzędy furmanek, a na wyposażeniu lokalu znajdował się specjalny stojak na baty. Dziś w Gocławskim stołują się białe kołnierzyki – pracownicy pobliskich firm oraz amatorzy korzennej warszawskiej kuchni. Wielkim admiratorem baru jest m.in. Stasiek Wielanek z Kapeli Warszawskiej.

>>>Tu znajdziesz przepis na kryzysową zupę z cebuli

Lokal składa się z dwóch kameralnych pomieszczeń z oldschoolowymi boazeriami w ciepłej, orzechowej tonacji. Za ladą urzęduje sympatyczna barmanka, która jednym tchem potrafi wymienić tuzin artystów stołujących się u Nestoruków. Grochowskie flaki są nieco inne niż u Wiecha. Mają formę gęstego bulionu z pociętych w paski żołądków wołowych z dodatkiem warzyw. Mięso jest niezwykle delikatne, a swoją jedwabistą konsystencję zawdzięcza przedwojennej recepturze oraz sprawdzonym dostawcom, od których Nestorukowie kupują surowiec. Flaki (mała porcja kosztuje 8 zł, duża – 13 zł) podają z chrupiącymi bułkami, nigdy z chlebem, który jak słusznie uważają grochowscy kucharze, do tej potrawy jest za kwaśny. W ofercie Baru Gocławskiego jest też pieczona golonka (5 zł/100 g) oraz pierogi (9 zł) pikantne i na słodko, z farszem mięsnym, serowym i owocowym. Gros klientów tłucze się do Baru Gocławskiego przez pół Warszawy po flaki. Do czego i was namawiam.

p

Rurki z kremem z Ronda Wiatraczna

Cukiernia Robert Przewłocki

ul. Grochowska 210/212

tel. 022 621 15 18

Czynne pn. – pt. godz. 11–19, sob. 11–16, niedz. 11–17

Rurki z bitą śmietaną – z tego przysmaku słynęły kiedyś warszawskie cukiernie. I choć ostatnio podłużny wafel z kremem nieco stracił na popularności na rzecz mniej kalorycznych łakoci, ciągle można w stolicy znaleźć miejsca, gdzie serwują ten delikates tak jak przed laty. Jednym z najlepszych miejsc do degustacji jest cukierenka przy rondzie Wiatraczna.

Niewielki pawilon przy Grochowskiej 210/212 działa od ponad 50 lat. Historia zakładu zaczęła się wcześniej. Otworzył go w latach 40. w Śródmieściu Konstanty Pietrzykowski, dziadek Roberta Przewłockiego, obecnego właściciela. W 1958 r. kupił pawilon przy Grochowskiej i przeniósł tam produkcję słodyczy. Rurki z „Wiatraka” szybko stały się sławne. W czasach PRL po wyroby Pietrzykowskiego ustawiały się gigantyczne kolejki. Słodycze zawdzięczały sukces oryginalnej, przedwojennej recepturze, której Robert Przewłocki jest wierny do dziś. Rurki wypiekane są z pszennej mąki bez polepszaczy, zaś krem wyrabiany jest z 30-procentowej naturalnej śmietany niepodrasowanej sztucznym białkiem. Do mieszania ciasta i bicia śmietany używany jest imponujących rozmiarów (180 cm wysokości) zabytkowy niemiecki mikser z lat 40. ubiegłego wieku. Do aplikowania śmietany służy natomiast przypominająca wiertarkę ręczna maszyna z lat 50., która budzi zainteresowanie klientów.

>>>Sprawdź przepisy na słodkości rodem z PRL

Robert Przewłocki zdradza, jak degustować rurki. Jeśli lubimy chrupiące, to trzeba je zjeść w ciągu godziny. Potem ciasto mięknie. Dłużej utrzymują chrupkość rurki przyrumienione, które mają posmak karmelowy.